เส้นทางเดินสู่ความฝันของฉัน

 " IT IS NEVER TOO LATE TO BE

                                                                WHAT YOU MINGHT HAVE BEEN. "

                สวัสดีครับทุกคน ก่อนอื่นผมต้องขอเกริ่นนำบทความนี้ก่อนนะครับ ปัจจุบันผมเป็นนักเรียนที่กำลังศึกษาอยู่ในระดับชั้นที่สูงที่สุดในระดับมัธยมศึกษาและในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้ที่จะถึง จะเป็นการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นตัวชี้อนาคตของผมแล้วครับ ผมต้องบอกก่อนเลยว่ากระทู้บทความนี้ผมต้องการที่จะนำเสนอความเป็นตัวเองครับนำเสนอเส้นทางการตามความฝันของตัวเองครับ ตั้งแต่เด็กจนโตผมอาศัยอยู่ในโรงพยาบาลเพราะคุณป้าและคุณลุงประกอบอาชีพอยู่ในโรงพยาบาลทั้งคู่ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา 18 ปี ผมได้ซึมซับทั้งความรู้ ทั้งได้เห็นความลำบาก และได้มองเห็นปัญหาต่าง ๆ มากมายที่พบเจอในโรงพยาบาลครับ ทำให้ผมเกิดความสนใจในวิชาชีพในด้านสายนี้มาก แต่ผมก็ยังเกิดความลังใจอยู่ว่าผมจะชอบมันจริงหรือเปล่า? อยู่กับมันแล้วผมจะมีความสุขหรือเปล่า วิธีการดี ๆที่ผมจะนำมาบอกเล่าทุกคนในการค้นหาตัวเองของผมคือ การลองทำเกี่ยวกับวิชาชีพหรืออาชีพ ๆ ดูอาจจะเป็นการจำลองก็ได้ครับ 

โดยผมมีโอกาสได้ผ่านการคัดเลือกเข้าร่วมการแพทย์ของสองสถาบันคือ สำนักวิชาแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี อำเภอ เมือง จังหวัด นครราชสีมา , คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล ศาลายา อำเภอ พุทธมณฑล จังหวัด นครปฐม และ ศูนย์แพทยศาสตร์ชั้นคลินิกโรงพยาบาลมหาราชนครราชสีมา อำเภอ เมือง  จังหวัดนครราชสีมา ซึ่งวิธีของผมมันทำให้ผมสามารถตัดสินใจในการเลือกอนาคตของตัวเองได้อย่างเด็ดขาดเลยครับ💙💙💙

 แต่ผมก็มีเหตุผลอีกเหตุผลนึงที่สำคัญที่ทำให้ผมอยากเป็นแพทย์ คือ ผมได้พบเจอ คนพิการ คนชรา เด็ก ที่ป่วยถูกทอดทิ้งตามลำพังหลายครั้ง แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้เลยเพราะในความที่ ตัวเองยังคงเป็นเด็ก ทุก ๆ ครั้งที่ผมเจอผมจะรู้สึกสงสารและบางครั้งถึงขั้นร้องให้ออกมา คือมันเกิดความคิดในหัวเยอะมากเกิดคำถามต่าง ๆ ว่าทำไมบุคคลกลุ่มนี้ถึงต้องถูกทอดทิ้ง ทำไมไม่มีคนเข้าให้ความ ช่วยเหลือ จนมันทำให้ผมเกิดความคิดว่าถ้ามีหมอซักคนนึงที่อยู่ในโรงพยาบาลที่มีเครื่องมือทันสมัย มาช่วยให้การรักษาให้กับบุคคลกลุ่มนี้โดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายเลยก็คงดี เพราะการดำรงชีวิตเรื่องสุขภาพถือเป็นหลักที่จะสามารถทำให้ชีวิตคนสามารถดำเนินต่อไปได้ผมจึงเล็งเห็นว่าการให้ความช่วยเหลือด้านสุขภาพคือทางที่ดีที่

สุดทางหนึ่ง ไม่มีนายจ้างคนไหนอยากจ้างลูกจ้างที่ป่วยไม่แข็งแรงไปทำงานแต่ในเมื่อคนกลุ่มนี้มีสุขภาพที่แข็งแรงแล้วก็จะมีรายได้ไม่ต้องออกมาเร่ร่อนขอทานอีกซึ่งนอกจากจะเป็นประโยชน์ต่อตัวบุคคลแล้วยังเป็นประโยชน์ต่อสังคมอีกด้วยเพราะจะสามารถลดจำนวนประชากรคนขอทานลงได้เยอะมากทีเดียว และสำหรับคนคนนั้นที่จะทำ คือผมเอง ผมตั้งใจว่าหากผมได้เป็นแพทย์ตามที่ตั้งใจไว้ จะเข้าให้การช่วยเหลือคนกลุ่มนี้ ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถึงมันจะไกล จะลำบากก็จะไป เพราะการที่ผมได้เข้ามาเป็นแพทย์นั้นมัน เกิดจากคนกลุ่มนี้ที่ทำให้ผมมีแรงผลักดันมาก ๆ ส่วนเหตุผลที่อยากมีชื่อเสียง เงินทองหรือคำชมเชย นั้นไม่เคยใช่เหตุผลสำหรับการอยากเป็นแพทย์ของผมเลยแม้แต่น้อย การอยากเป็นแพทย์สำหรับผม ผมต้องการเพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้มของผู้ป่วยของผม เมื่อเขาหายดีจากอาการป่วย ผมคิดว่าสิ่งนี้มันคือรางวัลที่ดีที่สุดของคนเป็นแพทย์แล้วครับ สำหรับคนที่อ่านมาถีงตรงนี้นะครับ ผมเชื่อว่าหลายๆคนเกิดคำถามในหัวมากมายว่าทำไมต้องลงทุนอะไรขนาดนี้ทำไมไม่เลือกไปเลย ผมขอบอกเลยว่ามันเป็นอนาคตของเรานะครับเราจะต้องอยู่กับมันไปตลอดชีวิต จะให้เรามานั่งทำสิ่งที่ไม่ชอบไปตลอดทุกวันมันจะไม่มีความสุขและผลงานมันจะออกมาแย่นะครับเรามีโอกาสเลือกให้เราเลือกสิ่งที่ใช่สิ่งที่เรารักเราทำแล้วมีความสุขดีกว่าครับ 

             ปล. สำหรับใครหลาย ๆ คนที่อยากรู้จักตัวตนของผมต้องการที่จะติดตามหรือต้องการที่ศึกษาวิธีการของผม สามารถรับชมตามลิ้งนี้ได้เลยนะครับ ผมได้นำเสนอข้อมูลของผมในรูปแบบของ PORTFOLIO อิเล็กทรอนิกส์ไว้ให้แล้วครับ 😊😊😊

Portfolio electronics : https://non31260.wixsite.com/portfo